Perang Arab dan Israel 1948
Pada 14 Mei 1948, hari yang mana Mandat British luput tarikh, Majlis Orang Yahudi berkumpul di Muzium Tel Aviv dan meluluskan satu perisytiharan bagi pengasasan negara Yahudi di Eretz Israel dan menamakannya sebagai Negara Israel.
Sempadan negara baru ini tidak lagi ditentukan. Satu kabelgram rasmi dari Setiausaha Agung Liga Negara Arab ke Setiausaha Agung Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu (PBB) pada 15 Mei 1948 secara umumnya menyatakan bahawa kerajaan-kerajaan Arab merasakan bahawa "mereka terpaksa untuk masuk campur dengan tujuan utama untuk memulihkan keamanan dan keselamatan serta menegakkan undang-undang dan keamanan awam di Palestin" (Klausa 10(e). Kemudian dalam Klausa 10(e) lagi:
Kerajaan-kerajaan negara Arab di sini mengesahkan bahawa pada tahap ini mengenai pandangan yang berulang-ulang diisytiharkan oleh mereka dalam peristiwa sebelumnya, seperti dalam Persidangan London dan sebelum PBB yang utamanya, penyelesaian yang adil dan saksama kepada masalah Palestin ini adalah pengasasan Kesatuan Negara Palestin yang didasarkan kepada prinsip demokratik ...
Pada hari itu, tentera Mesir, Lebanon, Syria dan Iraq menakluki, melancarkan Perang Arab dan Israel 1948. Pengasasan Tentera Pertahanan Israel (IDF) melawan tentera Arab, memperluas lagi sempadan negara yang sedang lahir itu melepasi pemisahan UNISCOP yang asal. Menjelang Disember 1948, Israel menguasai kebanyakan kawasan di Mandat Palestin di barat Sungai Jordan. Baki Mandat Palestin pula mengadungi kawasan yang kini menjadi negara Jordan, kawasan yang dikenali kini sebagai Tebing Barat (ketika itu dikuasai oleh Jordan) dan Genting Gaza yang dikuasai Mesir. Sebelum dan semasa konflik ini, seramai 713,000 orang Arab Palestin melarikan diri dan menjadi pelarian Palestin sebahagiannya disebabkan oleh janji dari pemimpin-pemimpin Arab bahawa mereka akan dapat kembali semula ke tanah mereka selepas Arab memenangi peperangai itu serta sebahagian lagi disebabkan oleh serangan oleh tentera Israel serta militan Yahudi ke atas kampung warga Palestin dan pekan-pekan mereka.
Semasa perang, dokumen Israel yang bocor menyatakan bahawa Israel menjalankan kempen peperangan biologi yang dinamakan secara kod sebagai Cast Thy Bread bagi meracuni telaga warga Palestin secara diam-diam untuk menghalang orang kampung daripada kembali. Ramai orang Palestin melarikan diri daripada kawasan yang dirampas oleh Israel sebagai tindak balas daripada pembantaian pekan Arab oleh militan Yahudi seperti Irgun dan Lehi (lihat pembantaian Deir Yassin). Perang berakhir dengan Perjanjian Gencatan Senjata 1949 antara Israel dengan setiap satu negara Arab jirannya.
Status warga Yahudi di negara Arab menjadi lebih buruk semasa perang. Rusuhan anti Yahudi meletus di seluruh Dunia Arab pada Disember 1947. Komuniti Yahudi menerima kesan yang teruk khususnya di Aleppo, Syria dan Aden yang dikuasai oleh British dengan beratus-ratus orang mati serta tercedera. Orang Yahudi di Libya dilucutkan kewarganegaraan manakala di Iraq pula harta mereka dirampas.. Mesir menghalau komuniti asing keluar dari sempadannya termasuklah orang Yahudi selepas Krisis Suez pada tahun 1956. Sedangkan di Algeria pula warga Perancis termasuklah orang Yahudi diminta keluar selepas kemerdekaannya pada tahun 1962. Sepanjang tempoh 20 tahun, kira-kira 850,000 orang Yahudi berhijrah keluar dari negara-negara Arab.
1949–1967
Following Israel's victory in the 1948 Arab–Israeli War, Jews living in the West Bank or Gaza were expelled to Israel. Arabs caught on the Palestinian side of the ceasefire line could not return to their homes in Israel. Those on the Israeli side were not formally expelled, although many fled. Responsibility for the exodus remains disputed.[48][49]: 114 Historian Benny Morris claimed that the "decisive cause" of Palestinian departure was predominantly Jewish forces' actions (physical expulsions, military assaults on residential areas, fear of fighting, abandonment of nearby villages, incitement propaganda), while Arab leadership orders were decisive in only 6 of 392 villages.[49]: xiv–xviii Over 700,000 Jews emigrated to Israel from 1948 to 1952, including ~285,000 from Arab countries.[50][51]
In 1956, Egypt closed the Straits of Tiran to Israeli shipping and blockaded the Gulf of Aqaba, contravening the Constantinople Convention of 1888. Israel supporters viewed this as violating the 1949 Armistice Agreements.[52][53][failed verification] On 26 July 1956, Egypt nationalized the Suez Canal Company and closed the canal to Israeli shipping.[54] Israel invaded the Sinai Peninsula on 29 October with British and French support. During the Suez Crisis, Israel captured the Gaza Strip and Sinai. The United States and United Nations advocated a ceasefire.[54][55] Israel then withdrew from Egyptian territory. Egypt allowed regional navigation freedom and Sinai demilitarization. The United Nations Emergency Force (UNEF) deployed to oversee demilitarization.[56] UNEF operated only on the Egyptian side, as Israel refused deployment on its territory.[57]
Israel established a national water carrier in 1964, an engineering project to transfer its Jordan River allocation southward to enable mass Negev settlement. Arabs attempted a Jordan headwaters diversion, escalating the Israel–Syria conflict.[58]
The Palestine Liberation Organization (PLO) formed in 1964 with a charter committing to "[t]he liberation of Palestine [which] will destroy the Zionist and imperialist presence..." (Article 22, 1968).On 19 May 1967, Egypt expelled UNEF observers[57] and deployed 100,000 troops in Sinai.[59] It again closed the Straits of Tiran to Israeli shipping,[60][58] reverting to 1956 blockade conditions.
Jordan signed a defense pact with Egypt on 30 May 1967. Egypt mobilized Sinai units, crossed UN lines, and massed on Israel's southern border. Israel attacked Egypt on 5 June. The Israeli Air Force destroyed most Egyptian airpower in a surprise strike, then eliminated Jordanian, Syrian, and Iraqi forces,[61] enabling Israel's Six-Day War victory.[59][58] Israel gained the Sinai Peninsula, Gaza Strip, West Bank (including East Jerusalem), Shebaa farms, and the Golan Heights.
